четверг, 16 февраля 2017 г.

ԱՎԱԳ ԵՓՐԵՄՅԱՆ

Կարդացի նրա գրված բանաստեղծությունները: Ազնիվ ասած դժգոհ եմ: Հավանաբար ավելիին էի սպասում: Ես
դեռ դեռահաս եմ, ինչը նշանակում է, որ ես ինքնազարգացման տարիքում եմ: Այս բանաստեղծություններում ես իմաստ չտեսա: Այստեղ գրված էր զուտ գեղեցիկ տողեր, որոնք ծանր չէին, այլ թեթև խոսքեր էին օդում թռնող: Մի փոքր հասուն մարդկանց սա կարող էր դուր գալ, ովքեր արդեն վաղուց զարգացել են և միայն գեղեցիկն են փնտրում: Դեռահասներին հարկավոր են իմաստավոր բաներ, որը կնպաստի ինքնազարգացմանը:
<<Ահա երկինքը.
ձյան ու ագռավի, ագռավի ու ձյան
աղմուկով լեցուն։ Ես եմ ու ինքը։
Ինքն ու ես։ Նա իր այդպես մատուցյալ
>>

Իմ կարծիքով սխալ է սա ներկայացնել մեր տարիքայինների համար: Ընդունում եմ, ես երեխա եմ, բայց մենք էլ տեղ ունենք հասարկության և ամբոխի մեջ և ըստ իս աս մեր համար չի: 

Комментариев нет:

Отправить комментарий