Մի մարդ, մարդ, ում չընդունեցին։ Ախր նա բոլորի նման ուզում էր սիրել և լինել սիրված։ Ցավոք նա հասարակ չէր, ոչ ոք չտեսավ իր հոգու կրակը, նունիսկ չփորձեցին հասկանալ նրան։ Նա մենակ էր իր մտքերի հետ։
Մութ էր հոգումս, բայց խաղաղ։ Ներսիս արահետը անվերջ էր, այնքան հարթ․․․։ Ես ապրում էի շատ սովորական կյանքով՝ առաց ափսոսանքի, հիասթափության։ Հոգուս ջերմ շնչառությունը տաքացնում էր բոլորին, ես դա գիտեմ։ Բայց․․․։
Մի օր ես կտեսնեմ քեզ։ Կարևոր չի որտեղ և ինչպես։ Տանիքին նստած, թե ծառ բարձրանալիս, փողոցում, կամ դպրոցում, մի սովորական օր, կամ էլ ինչ որ իրադարձությունում․․․։