Քանի դեռ Սևը չի ազատվել քեզանից

Սևի հետ միշտ սպիտակն ես պատկերացնում, բայց իմ սևն ավելի ուժեղ էր, ավելի մեծ քանակով:

Ես կտանեմ քո բացն ինձ հետ

Ավելի լավ էր անպատվեիր ինձ,խոցեիր քո խոսքերով, բայց գոնե զգայի, որ ԿԱՍ:

Մեր ժամանակն արդեն անցել է

Նկարներով ուրիշ է․․․

Ա՜խ, դու՝ ժամանակ...

Երբեմն մարդիկ հակված հեռանում են սիրելով՝ ուրիշ քաղաքներ, ուրիշ երկրներ ու անգամ ուրիշ աշխարհներ, բայց ուրիշների մոտ՝ երբեք։

Անվերնագիր

Ընդունիր այն փաստը, որ որոշ մարդիկ ստեղծված չեն անկեղծ խոսակցությունների ու ամուր գրկախառնությունների համար, երբ դու մասնատվում ես։

Ամբոխային միայնություն

Ինչ-որ պահից սկսած, դու  գիտակցում ես, որ մենությունը գալիս է մարդու հետ, այլ ոչ թե նրա բացակայությունից։Ավելի շուտ՝ ֆիզիկական մտերմությունից և հոգևոր հեռվությունից։

Հորինվածքներն անավարտ էին

Կարելի է անվերջ մտածել այն հանդիպման մասին, որ այդպես էլ տեղի չունեցավ։

Ոսկեհատ

Ոսկեհատը գյուղ է: Գտնվում է Հայաստանի Արագածոտնի մարզի Աշտարակ տարածաշրջանի Ոսկեհատ համայնքում, Ամբերդ գետի ստորին հոսանքի շրջանում:

Սկսիր քեզանից

Վերջին մի քանի օրերի ընթացքում բոլորիս շարունակ մտահոգում է մի բան՝ ցույցերը, որ տեղի են ունենում Երևանի կենտրոնում:

Մտքեր Խրիմյան Հայրիկի «Սիրաք և «Սամվել» գրքից

Հատվածներ Խրիմյան Հայրիկի «Սիրաք և Սամվել» աշխատությունից։

«Բովանդակ ժողովուրդը ձգտում է աշխարհի հրապարակի վրա ինքն իր ընկերոջն անցնել, կամ հավասար գնալ, իսկ եթե չկարողանա առաջ անցնել՝ չնվազելով գեթ հետ չմնալ:»

Կժպտա՞ս

-Մա՛մ, ի՛նձ նայիր․-Շրջվեց, բայց բնականաբար ստիպված՝ զգալով իմ սպասողական հայացքը։

Ա՜խ, Թումանյան

Հետաքրքիր է` մարդիկ հայտնվում են իմ կյանքում, միշտ ինչ-որ մի բան փոխում ու հեռանում են: Ես նրանց «քամիներ» եմ կոչում: Նրանք` այդ «քամիները» դեռ երկար ժամանակ ինձ հանգիստ չեն տալիս։

Սարերի հովին մեռնե՜մ ․․․

Ու դժվար էր դուռը թակելիս այնպիսի մի հայացք ընդունել, որ ժպտային աչքերը։ Քանի որ շրթունքները բավական չեն։ Նրանք սովորաբար մատնում են կեղծիքը, երբ խամրած են լինում աչքերը։

Գիտե՞ս, ես հոգնել եմ

Հոգնել եմ առավոտյան վաղ արթնանալուց, երբ գիշերը քնելն արդեն մոռացել եմ:

Ճաղերի ներսում...

Ուզում եմ պահել քեզ իմ վանդակ-մարմնում: Բայց ոչինչ չունեմ հյուրասիրելու: Չես նեղանա, չէ՞: Ախր, դու այնքան հարազատ ես: Պարզապես մեղմ կշշնջամ ականջիդ այդ կանչը:

Մի վանդակ-մարմին

Սիրո ստվերները  մեջքիս ետևում թևեր են նկարել, բայց ես ոչինչ չեմ տեսնում. նորից քո լույսն է ինձ կուրացրել։

Այն, ինչ անգին է ՝ ներսում է

Նա տեղ է գտնում ամենքիս պայուսակում,
Գրպանում, ձեռքում, բայց ոչ սրտում։

Սպասումը գեղեցիկ է` ասում են․․․

Անց կես էր։ Սիրտս՝ անհանգիստ, ձեռքերս դողում էին։ Ժամը եկել էր, բայց դու՝ ոչ։ Ամեն ինչ կատարյալ էր (համենայնդեպս, ինձ այդպես թվաց):

Մարդիկ հավերժ են երազներում

Հեռավորությունը, զբաղվածությունը, անգամ` մարդը չի կարող քեզանից խլել ինչ-որ մեկին, թեկուզ և առնի-տանի։ Դուք միասին եք․․․

Գրաբարի օրեր

<<Ժողովող>>։ Հատվածներ։ Ընթերցում են՝ Մարգարիտա Մանվելյանը և Մելինե Մարտիրոսյանը։