Թարգմանությունը՝ Դիանա Հովհաննիսյանի
Ամատերասուի քարանձավում արկածի մասին առասպելը ճապոնական դիցաբանության ամենակարևոր և խորհրդանշական առասպելներից մեկն է։ Այն պատմում է ոչ միայն լույսի ծագման, այլև այն մասին, թե ինչպես է աշխարհում ներդաշնակությունը կախված աստվածների և մարդկանց վարքից։
Ամատերասուն արևի աստվածուհին էր և երկնային աշխարհի տիրակալը։ Նրա լույսը լուսավորում էր ամբողջ երկիրը՝ բերելով ջերմություն, կյանք և կարգուկանոն։ Սակայն նրա եղբայրը՝ փոթորիկների և քաոսի աստված Սուսանուն, անընդհատ խախտում էր այս կարգուկանոնը։ Նա ավերածություններ էր գործում, ոչնչացնում դաշտերը և նույնիսկ պղծում Ամատերասուի սրբավայրը, ինչը խորապես վիրավորում և վախեցնում էր նրան։ Չկարողանալով դիմանալ այս վարքագծին, նա որոշեց թաքնվել Ամա նո Իվատո անունով քարանձավում։
Երբ Ամատերասուն անհետացավ, աշխարհը ընկղմվեց խավարի մեջ։ Արևը դադարեց փայլել, ցուրտը սկսվեց, բույսերը դադարեցին աճել, և չար ոգիները սկսեցին ազատորեն թափառել երկրի վրա։ Աստվածները հասկացան, որ առանց նրա աշխարհի գոյությունը վտանգված է և որոշեցին ցանկացած գնով վերադարձնել նրան։
Նրանք հավաքվեցին քարանձավի մուտքի մոտ և սկսեցին ծրագիր մշակել։ Այնուհետև ուրախության և պարի աստվածուհի Ամե նո Ուզումեն կատարեց մի տարօրինակ պար, այնքան զվարճալի և կենսուրախ, որ բոլոր աստվածները պայթեցին ծիծաղից։ Այս աղմուկը հետաքրքրեց Ամատերասուին, և նա թեթևակի բացեց մուտքը՝ տեսնելու, թե ինչ է կատարվում։ Այդ պահին աստվածները նրան ցույց տվեցին մի հայելի, որի մեջ նա տեսավ իր սեփական փայլը՝ չճանաչելով իրեն։ Զարմացած և հետաքրքրված՝ նա դուրս եկավ, որտեղ աստվածներից մեկը արագորեն փակեց քարանձավը, որպեսզի նա չկարողանա վերադառնալ։
Երբ Ամատերասուն դուրս եկավ, լույսը վերադարձավ աշխարհ, կարգուկանոնը վերականգնվեց, և կյանքը շարունակվեց։ Այս առասպելը ցույց է տալիս լույսի կարևորությունը ոչ միայն ֆիզիկական իմաստով, այլև որպես ներդաշնակության, ուրախության և հավասարակշռության խորհրդանիշ։ Նա նաև ընդգծում է, որ նույնիսկ աստվածները կարող են զգալ այնպիսի զգացմունքներ, ինչպիսիք են վախը և վրդովմունքը, և որ միասնությունն ու համատեղ ջանքերը օգնում են հաղթահարել ճգնաժամը։
Комментариев нет:
Отправить комментарий