Ծանո՜թ-անծանո՜թ մարդիկ

Առաջին անգամն էր, որ նստած էինք դեմ դիմաց:

Այն ես անվանեցի ծաղիկ...

Բոլոր ծաղիկներն էլ երևի ինչ-որ մարդիկ են, որոնք հողից դուրս գալով փնտրում են մեկին և չեն գտնում, մեռնում են շուտով, մեռնում են վերջին անգամ:

Ժայռի վրա կառուցված մեր տունը

Մի տուն կառուցեցի ժայռի վրա: Սովորաբար հյուրեր չէի ունենում, և սա առաջին անգամն էր, որ դռան թակոց լսեցի… Նա էր:

Մեր օրերում ապրողը

Հետաքրքիր է կարդալ մեր ժամանակներում ապրող գրողի մասին, կարդալ նրա պատմվածքները, քանի որ նա գրում է հենց մեր՝ մեր ազգի, ժողովրդի, երկրի մասին: 

Մեր աստղերն են մեղավոր

Մի օր, որ տեսնեք իրեն փոխանցեք, խնդրում եմ, որ լվացք կա անելու: Ասում են՝ բոլորիս ներսում էլ լվացք է հավաքվում, որ մի օր պետք է լվացվի:

Անգույն դատարկություն

Քեզնից կհոգնեմ ու կգնամ մի օր… Դու չես իմանա՝ քնած կլինես: 

Տխրությանս գունավոր հերոսը

Նա ուրիշ է…

Նրա համար դժվար է ապրել, որովհետև նա ապրել չգիտի, որովհետև նա չի կարողանում ապրել մարդկանց մեջ, իսկ առանց նրանց էլ ապրելն անհնար է թվում: 

Սառնությունից հետո...

Հեշտ է մի քանի րոպեում ավերել այն, ինչ ամիսներով կառուցվել է: Հեշտ է մի քանի րոպեում կոտրել սեղանին դրված բաժակը, բայց չզգալ, չզգալ նրա ցավը, չլսել նրա ճչոցը լռության մեջ:

Կորցրել եմ արևը

Ես գրպանումս ջերմություն էի պահել, որ կիսեմ ձեզ հետ: Ես գրպանումս մի ամբողջ արև էի տեղավորել, որ շողալ կարողանամ: Գույներ էի հավաքել ու պահել, որ խամրել չկարողանամ:

Գնացքի ճամփաներով...

Չէ՞ որ ամեն մարդ պետք է կարողանա գեթ մի որևէ տեղ գնալ: Որովհետև այնպիսի ժամանակ է լինում, երբ անպայման հարկավոր է գեթ մի որևէ տեղ գնալ:

Կարևորը նպատակն է

Իսկ բարձրաձայն նա հարցրեց.

-Ասեք խնդրում եմ, ո՞ւր գնամ այստեղից:

Ինչպես է բուրում վարդը

 Աշակերտները կլանված քննարկում էին Լաո-Ցզիի իմաստուն խոսքը. <<Նա ով գիտի, չի խոսում: Նա ով խոսում է, չգիտի>>:

Ինչպես էին զգացմունքները պահմտոցի խաղում

  Մի անգամ Խենթությունը իր ընկերներին հրավիրեց թեյ խմելու:

Ամանորյա հրաշքը

-Այ բոլորը չգիտես, թե ինչու սպասում են Ամանորին մի հրաշքի-ի-ի-ի…Իսկ իրականում ինչո՞վ է այդ օրը տարբերվում մյուսներից:

Դու իմ լույսն ես...

   Սպանեց, սպանե՜ց սիրուն հայացքով… Ու չկա, չկա՜ ավելի բարի հոգի: Իմ հոգին մթնել էր... ներկեց սպիտակ...:

Մի եղիր աշնան պես, մի թող տխրեմ...

   

Դու աշունը չես,   նմանվիր նրան... Մի թույլ տուր, որ տխրեմ ես: Աշուն չես...

Թռչելս եմ մոռացել...

   Ո՞վ է վաճառում թևեր, ո՞վ ունի… Ես պե՛տք է թռչեմ, բայց թևեր չունեմ, չկա: Առանց թևերի` կընկնեմ…:

Աթոռին կապվածը

   «Ես չեմ ապրում ուրիշների համար:»- Մտածում էր քսանվեց տարեկան Ջեյմսը: «Չեմ ցանկանում լինել այնքան խղճուկ, ինչքան բոլորն են:

Իսկ ինչպե՞ս կվերջանա իմ կյանքը

  -Հիմա երա՞զ եմ տեսնում: Պապ, հիմա կելնեմ և կգնանք դպրոց:

Եղևնի

Սեպտեմբեր…

   Ուսումնական եռուզեռ: Հանգիստ էի փնտրում: 

Մի քանի հավերժություն

Նա ընկավ․․․ Ես հետևում էի, թե ինչպես էր իմ կյանքի միակ իմաստը, իմ միակ հույսը և երջանկությունը ընկնում բլուրից ուղիղ անդունդը։

Կես գդալ մի բուռ բաժակին

   

Սուրճի դառնությունը պետք չէ, որ շեղի. շաքարավազ բեր, լցրու կես գդալ՝ քաղցրությունը թող չշեղի, և խառնիր զգույշ, հանկարծ գդալը գավաթի պատին աղմուկ չառնի,- եթե աչքերդ սառել են առավոտ կանուխ, ուրեմն հայացքդ անցնելիք ճանապարհ ունի, այս վաղ ժամին հյուր չեն գալիս: 

Թռչել, բայց ոչ քեզ մոտ

Կարելի է արդյոք

Լինել մի թռչուն,

Իմանալ, որ դու կաս,

Բայց գնալ հեռուն։

Թե ինչպես Աստղիկը դարձավ Աստղ...

   

Երբ առաջին անգամ կրթահամալիրի դուռը վախեցած բացեցի, ոտքս մնաց դռան տակ, ընկնելու էի, հա՜:

Ուզեցի փախնել․․․

Ուզեցի փախնել․․․ հեռու։ Փորձեցի մնալ մենակ, չստացվեց։

Փոքր լուցկու փոքր կրակ...

 

Աշուն էր... Պատուհանից նայեցի ու գարուն տեսա: Ես էլ խաբվեցի: 

Նկարի ճանապարհին

  Չգիտեմ` ինչպես վարվել այն ժամանակ, երբ ի պատասխան ժպիտից, անտեղի տող ես ստանում, որի արժեքը նվիրողն էլ ունակ չէ հասկանալու:

Հեռու էի... իմ հոգու տանը

Հեռու էի։ Հավատով, որ կհասնեմ։ Տաք քամիները ինձ քշեցին անապատ։

Փոխվե՞մ, ոչ, միայն թե ոչ հիմա

Մտքեր, որոնք գալիս են երբ լուռ եմ, երբ մենակ եմ և երբ տխուր եմ։

Այ դու անմիտ, որ միտքս էիր...

     Է՜ սիրելիս: Իմ անգին, ինձ սիրող, ինձ պաշող, բայց չխնայող: