Իմ աչքերը փակ են։ Ես տեսնում եմ միայն մութ աշխարհ։ Բայց ինչպե՞ս։ Ինչո՞ւ ես։
Քայլել դանդաղ, քայլել հանգիստ, քայլել հետ։ Ինչու՞ եկար իմ դիմաց։ Ես հիմա ստիպված եմ ետ քայլել կրկին։четверг, 2 февраля 2017 г.
Հույսը վերջինը չի մեռնում...
Է՜յ, արև, բոսոր արև, որ ծագում ես մեկ ինձ համար, մեկ` աշխարհի: Թերացել եմ, արև:
Գլորվիր վերջին արցունքի պես
Ու վառվեց վերջին կրակը մթության: Ու՞ր էիր դու, ու՞ր էիր: Թեյի ծուխն էր դողում, դողում էր ինչպես ծխախոտի պարող ծուխը:
Աստիճան
Չլինել հիշաչար, բայց հիշել ամեն մի մանրուք: Հիշում ես իրականությունն և պարզ է, որ այդ իրականությունը կարող է նաև վատը լինել:
Թախիծը սրտում է
Հիվանդ ես չարությամբ
Շատացել են հիվանդներն, աղքատներն և դժբախտները: Պատճառը վարակիչ չարությունն է, որը դոփում է ժողովրդիս սրտում: Մտածել, թե հիվանդությունը բախտից է, աղքատությունը հիվանդությունից, դժբաղտությունն էլ բախտից՝ սխալ օրենք է: Ինջևէ հասանք խոցելի սահման:
Դժբախտություն բախտից.
Անմտորեն դրությունդ զննելու փոխարեն հիշիր, որ ամեն մի խնդիր ու ամեն խնդրի լուծում քո մեջ է: Իսկ հիմա մի չարացիր և ինձ մի վարակիր քո անմիտ չարությամբ: Մահացու հիվանդություն է, որ վարակում ես անխնա ու նույնքան անխնա վարաքվում են: Մեկ վայրկյան հետո ամբողջ վիռուսը տարածվում է երակներովդ արյան գույնը ուքանում ու ձգտում է սևին: Վարկյան հետո սիրտի աշխատանքը կանգ է առնում:
Բայց իմացիր վերքս միայն ինձ համար չէ, որ այրվում ու ցավում: Եթե հանկարծ չարացար պատժվելու ես՝ պատժելու ես ինքդ քեզ:
Բայց թույլ ես դու, վերքիս աղ ցանեցիր...:
Հետ քայլերով
Քայլել դանդաղ, քայլել հանգիստ, քայլել հետ։ Ինչու՞ եկար իմ դիմաց։ Ես հիմա ստիպված եմ ետ քայլել կրկին։Երկար է անձրևել
Եթե արթնանաս խոսրը քնից ու ինձ չտեսնես իմացի՛ր, ուշացել ես: Փառավորում եմ քո քնած միտքը, որ իմ ոտքերը շարժեց առաջ: Անգին իմ, անգին իմ դու անգին էիր: ԵՎ ոչ մի շռայլ ու ճռճռան բառ չի նկարագրի վաղեմությունում փակված քո կերպարին: Խորապես հույզերիս ու <<երթ>> կողմնորոշող գիտակցությանս մեջ դու ընկար, գլորվեցիր հեռու: ԵՎ դա չի նշանակում, որ մոռացության եմ մատնում անունդ, ո´չ պարզապես անրդար է լռելը: Լռելը գոռալով, լռելը մտածելով, պահել ու փայփայելով: Այժմ կողմնորոշոիմը քո սխալ է, քանզի ժամանակը ետ չես կարող տալ, ինչքան էլ ձեռքիդ ժամացույցը ետ լարես: <<Լավ է ուշ քան երբեք>> ես այդպես չեմ կարծում:
Եթե անձրևից հետո արև կնայի, քեզ համար իմ աչքերում ժպիտներ չեն վառվի: Երկար էր անձրևել...:
Ինքնարտահայտություն
Ինչ էլ գրում եմ, ես ինքնարտահայտվում եմ: Ամեն տողը սիրում, պաշտում, ինչու չէ, արտասվում եմ: Ես ո´չ ուզում եմ կրկնեմ, ո´չ էլ լիովին ուրիշ բան ճռճռամ, որը ինձնից դուրս կլինի:
Խաչված ճակատագրեր
Ես միայն ցանկանում էի բուժել զգացմունքները, որոնք չեն համարվում հիվանդություններ
Ես միայն ցանկանում էի բուժել զգացմունքները, որոնք չեն համարվում հիվանդություններ:
Մտքիս ինչ կա՞...
Մտքիս ինչ կա՞... Է, հա, ասեմ: Մտածում եմ, թե ինչ հզոր կարողություն է չնեղանալը ոչ մեկից, ոչ մի դեպքում և ոչ մի անգամ:
«Լապտեր» պատանեկան հանդեսը ուղղված է սովորողների`
Նախագծի մասնակիցներ՝
- ստեղծագործական ունակությունների
- վերլուծական կարողությունների
- թարգմանական հմտությունների բացահայտմանը:
Նախագծի մասնակիցներ՝
Մերի Երանոսյան
Հուրի Իսկանյան
Դավիթ Ստեփանյան
Գոհար Հովհաննիսյան
Աստղ Կիրակոսյան
Նորայր Ասատրյան
Շուշան Եփրիկյան
Անտուան Մելքոնյան
Մարգարիտա Մանվելյան
Դիանա Տատինցյան
Գլխավոր խմբագիր` Գոհար Հովհաննիսյան
Տեխնիկական խմբագիր` Մերի Երանոսյան
Խորհրդատու` Նունե Մովսիսյան
«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր
Գլխավոր խմբագիր` Գոհար Հովհաննիսյան
Տեխնիկական խմբագիր` Մերի Երանոսյան
Խորհրդատու` Նունե Մովսիսյան
«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր
Ընկնող տերևի խշշոցը
… Հաճախ աշնանը ես ուշադիր հետևում էի թափվող տերևներին, որպեսզի բռնեմ այն մի վայրկյանը, երբ տերևը պոկվում է ճյուղից և սկսում ընկնել գետնին:
Նպատակ` գաղափարի սահմաններից դուրս
Մենք միշտ մտածում ենք ապագայի մասին, միշտ փորձում ենք կանխատեսել,
սահմանափակել, գծել, հաշվարկել, պատկերացնել, հասկանալ, կոնկրետացնել,
պլանավորել, ճշգրտացնել, դարձնել այնպես, ինչես մեզ հաճելի է
այսօր: Ինչպիսին կուզեինք, որ լիներ մեր այսօրը:
Լսել լռությունը, տեսնել մթությունը
Իսկ դու փորձիր լսել լռությունը։ Այն այնքան խոսուն է, երբ ոչինչ չկա։
Մենք կոդ ենք
Լսել եք, որ գիտնականները ասում են, որ մարդը դա ոչ թե նրա ֆիզիկական կառուցվածքն է այն նրա ուղեղը։
Подписаться на:
Сообщения (Atom)